Tijdens de Covid-pandemie van 2020 werd de Nederlandse overheid geconfronteerd met een tekort aan mondmaskers voor het zorgpersoneel. Voor de fabrikanten in het verre oosten waren grote landen grote klanten en die kregen voorrang. In een westers productieland als Duitsland eiste de regering de productiecapaciteit op. De Nederlandse importeurs liepen leeg en kwamen moeilijk aan alternatieven die aan de eisen voldeden.
Gelukkig was daar de Stichting Hulptroepen Alliantie (SHA) van Sywert van Lienden en zijn vrienden. Onder andere Prins Constantijn had Van Lienden wat telefoonnummers in China toegeschoven en in dat land is altijd wel een fabriek te vinden met een ongebruikte mondkapjesmachine. In zijn beste Mandarijn bestelde van Lienden een paar miljoen maskers, liet ze invliegen en sneed zo het op speekseldruppeltjes rondreizende virus de pas af.
Een economisch principe is dat de prijs van goederen stijgt als deze schaars zijn. Dat zou een verklaring zijn voor de rekenmethode van Sywert, toen het Landelijk Consortium Hulpmiddelen (LCH) hem vroeg naar de verkoopprijs van zijn maskers. Echter, Van Lienden zegt dat het zijn bedoeling was om de deal zonder winstoogmerk te sluiten. Een alternatief scenario is dat hij de kostprijs per abuis vermenigvuldigde met een getal groter dan 1, in plaats van deelde door een getal kleiner dan 1. Onder druk is zo’n foutje gauw gemaakt. Hoe dan ook, de Hulptroepen stuurden een factuur naar Den Haag die de schapen van Sywert en zijn zakelijke sherpa’s voorgoed op het droge zou zetten.
Maar het zal ook eens niet, het vermaledijde journaille kreeg lucht van de forse winstpercentages en het kwam in het nieuws. Alle goede bedoelingen ten spijt, stonden de bestuurders van het SHA plotseling de door de Nederlandse samenleving op hen afgevuurde rotte tomaten te ontwijken. Van Lienden en vrienden bleken in één klap rijk te zijn geworden van de pandemie, en dat vinden wij hier niet sjiek. Ook de Nederlandse staat en later het nieuwe bestuur van de SHA niet, want die spanden een rechtszaak tegen de Alliantie aan.
Van Lienden zei de overheid in crisistijd te helpen, maar vroeg daarvoor vanuit zijn luie stoel een buitensporige prijs. Dat getuigt inderdaad niet van veel mores. Toch zou dit niemand bijzonder moeten verbazen. Als ik in het weekend naar de dierenarts moet om mijn plotseling ernstig zieke hond in te laten slapen, krijg ik ook het tegenovergestelde van een korting op de prijs. Zeker, de dierendokter doet zich niet voor als non-profit organisatie, zoals de SHA deed. Maar niemand kijkt ervan op dat een verkoper in de woestijn meer vraagt voor een flesje water dan in het regenwoud.
Er is iets rond deze kwestie wat me meer raakt. Er zijn whatsappberichten opgedoken waarin Van Lienden het voor en tijdens het sluiten van de deal tegen zijn compagnons en vriendin had over “multimiljonair worden” en “nooit meer geldzorgen”. Zelfs als hij hiermee wordt geconfronteerd beweert hij met droge ogen dat hij geen winst wilde maken. Hoe hij zoiets kan zeggen? Omdat liegen in onze samenleving inmiddels gewoon is. Echte professionals doen het. Een beetje spelen met de werkelijkheid of de luisteraar, noemen ze het. Politici en CEO’s, al jaren zijn ze herinneringen kwijt en vertellen u glimlachend dat de banaan die u ziet toch echt recht is. En zolang ze ons belang vertegenwoordigen vinden we het prima. Sywert weet dat hij moet blijven ontkennen en zijn socials goed gebruiken. Dan zit hij straks gewoon weer naast Ali B aan de talkshow-tafels en drinkt met prins Constantijn een borrel op de goede afloop.
© Descriptio, 9 december 2024